6/6/52 วันนี้เวลา หกโมงกว่าๆได้รับสายจากกู นา ว่า

อาเยี๋ย หัวใจเต้นช้าลงแล้ว หมอบอกว่าอาจจะไปวันนี้แล้ว

ไอ้ต้นจึงรีบบึ่งจากรัชดาไปหาปู่ที่บางแคทันที

ขณะที่นั่งรถหัวก็ยังมึนๆอยู่ ทั้งที่ทำใจไว้นานแล้วแถมยังคุยกับอาเยี๋ยแล้วว่าถ้าอาเยี๋ยไม่อยู่อย่าร้องไห้นะ ร่วมทั้งคิดอยากให้อาเยี๋ยหลับไปอย่างสบายๆไม่ทรมาน

 คือทำใจไว้เรียบร้อยแล้ว

ไปถึงทุ่มกว่าๆ แต่ซกเต่าบอกว่าอาเยี๋ยจากไปตอนทุ่มครึ่ง

เรามาไม่ทัน........แต่ตอนที่เหงหน้าอาเยี๋ยต้นกลับไม่ร้องนะเข้มแข็งไว้ๆ

เพราะอาเยี๋ยบอกแล้วว่าอย่าร้อง

แต่บิดาเรานี่สิ เขื่อนแตกเลย

แต่พอทางโรงพยาบาลได้เข็นอาเยี๋ยไปเพื่อจะฉีดยาและเก็บอาเยี๋ยไว้ในห้องเย็น

ต้นขอพี่พนักงานว่าขออยู่กับอาเยี๋ยสักพัก

กว่ากฎว่าเขื่อนแตกเหมือนกัน

คนเราตายไปหรือหายจากกันไป สิ่งที่เราเหลือให้กันคือความทรงจำ

ให้ความรักกันขณะที่ทั้งเราและเค้ายังสามารถรับรู้กันได้อยู่

ขอบคุณอาเยี๋ยที่เลี้ยงต้นมาแบบอิสระและค่อนข้างตามใจ

แต่

ต้นก็ต้องขอโทษที่เป็นหลานที่เรียกได้ว่าแย่ เรียนยังไม่จบ ไม่ค่อยได้ไปหาอาเยี๋ย

หลายอย่างครับ

เป็นหลานที่แย่มาก

ขอบคุณความรักและความห่วงใยที่อาเยี๋ยมีให้กับหลานคนนี้

เราจากกันแค่ตอนนี้แหละ เดี๋ยวก็ได้เจอกัน ^__^